ΤΟΝ ΤΟΠΟ ΠΟΥ ΓΕΝΝΗΘΗΚΑ  

Του Νίκου Φλεμετάκη

Στον τόπο που γεννήθηκα

πάντα ο νους πηγαίνει

κι αναστοράται θύμησες

ο χρόνος κι αν διαβαίνει

Στον τοπο που γεννήθηκα

και ένιωσα τον κόσμο

εκεί ο Θιός εφύτευσε

βασιλικό και δύοσμο

Του δρόμου είναι η αρχή

της τωρινής μου ζήσης

κι ωσαν δρομέας τρέχουνε

χιλιάδες αναμνήσεις.

Σ’αυτόν ο Θιος απόστειλλε

εκπρόσωπο μια μέρα

και το όνομα που του δωσε

ήτανε η “ΜΗΤΕΡΑ”

Στους πόνους της εγέλασε

στο κλάμα της ζωής μου

και με χαρά εφώναξε

κομμάτι της ψυχής μου.

Στον τόπο που μεγάλωσα

και πήγα στο σχολείο

κοντήλι εγνώρισα καλά

την πλάκα και βιβλίο

Στον τόπο αυτό

απόχτησα την μπιστική φιλία

που ως σήμερα διατηρώ

ως Δάμων και Φειντία

Τον τόπο που μεγάλωσε

ο άνθρωπος τον θέλει

όπως τη μάνα αναζητεί

ένα μικρό κοπέλι.

Όταν η μοίρα το καλεί

να ζεις σε άλλα μέρη

πέμπει στο Θιο παράκληση

στον τόπο να τον φέρει.

Δώσμου Θεέ τη δύναμη

πριχού τα μάτια κλείσω

τον τόπο που γεννήθηκα

να σκύψω να φιλήσω.

About Author