Η Αγία Χαριτίνη (Εορτή Χαριτίνη)
Έζησε στα χρόνια του Διοκλητιανού (284-305 μ.χ.). Ήταν χριστιανή και δούλη ενός πλουσίου Ρωμαίου, τού Κλαύδιου. Όταν ο κόμης Δομέτιος έμαθε την πίστη της Χαριτίνης ζήτησε από τον Κλαύδιο να του την στείλει για να την εξετάσει ο ίδιος. Η Αγία παρουσιάστηκε στον κόμη και χωρίς να δειλιάσει ομολόγησε την αληθινή πίστη του Ιησού Χριστού. Ο Δομέτιος εξοργισμένος από την ομολογία πίστεως της Χαριτίνης διέταξε τον βασανισμό της και στη συνέχεια ζήτησε να την ρίξουν στη θάλασσα δένοντας της μία πέτρα στο λαιμό. Όμως με τη βοήθεια τής Θείας Χάρης η Αγία επέζησε και παρουσιάστηκε μπροστά στον Δομέτιο για να του αποδείξει την παντοδυναμία του Κυρίου. Παραταύτα ο Δομέτιος δεν πείστηκε και απαίτησε τον βασανισμό της ξανά. Με αυτό τον τρόπο η Αγία Χαριτίνη παρέδωσε το πνεύμα της εις τον Κύριο.
Απολυτίκιο. Ήχος γ’. Θείας πίστεως.
Θεία χάριτι, κραταιωθείσα, κράτος ήσχυνας, της δυσσεβείας, Χαριτίνη υπέρ φύσιν αθλήσασα όθεν χαρίτων πηγήν αδαπάνητον, ως γλυκασμόν αναβλύζεις τοις κράζουσι. Μάρτυς ένδοξε, Χριστόν τον θεόν ικέτευε, δωρήσασθαι ημίν το μέγα έλεος.
Η Αγία Μαμελχθή
Η Αγία Μαμελχθή ήταν Περσικής καταγωγής και ασπαζότανε τον ειδωλολατρισμό, ήταν μάλιστα και ιέρεια. Μάχετο ενάντια στους χριστιανούς, ακόμα και ενάντια στην αδερφή της πού ήταν χριστιανή. Με το πλήρωμα του χρόνου η Μαμέλχθη αναγνώρισε ότι η χριστιανική πίστη είναι η μόνη αληθινή. Έτσι κατηχήθηκε και βαπτίστηκε. Οι ειδωλολάτρες όταν πληροφορήθηκαν ότι μία ιέρειά τους έγινε χριστιανή το θεώρησαν μεγάλη προσβολή. Έτσι όχλος ειδωλολατρών προσήλθε στο σπίτι της και την άρπαξαν με την βία. Της επέβαλαν το μαρτύριο τού λιθοβολισμού. Με αυτό τον τρόπο μαρτύρησε και παράδωσε το πνεύμα της στον Κύριο.
Ο Άγιος Ερμογένης ο Ιερομάρτυρας ο Θαυματουργός
Δόξα και τιμή στο σμαραγδένιο μας νησί. Χαρά και ευλογία στην Κύπρο μας.
Ποιος θα το ‘λεγε ποτές, πως στον τόπο τούτο, που κάθε κορφή και ρεματιά, μα και κάθε σπηλιά και βράχος είχε για στολίδι το είδωλο κάποιου θεού, θα ‘φτανε μια μέρα, που όλα αυτά θα γκρεμιζόντουσαν και θα χάνονταν;
Ποιος θα περίμενε ακόμη πως κι η Αφροδίτη, του έρωτος η θεά και της διαφθοράς η προστάτισσα με τα τόσα αγάλματα της, θα εξοστρακιζόταν από τον τόπο, που πιστευόταν πως την γέννησε, και τη θέση της μα και τη θέση όλων θα έπαιρνε ο γλυκύς Ιησούς, της Γαλιλαίος ο ταπεινός και πράος Διδάσκαλος;
Κι όμως αυτό έγινε.
“Όπου επλεόνασεν η αμαρτία υπερεπερίσσευσεν η χάρις”.
Η Κύπρος μας, που με τη λατρεία της Αφροδίτης είχε εξυψώσει την ακολασία σε τρόπο ζωής, πρώτη απ’ όλα τα μέρη του γνωστού τότε κόσμου δέχτηκε το κήρυγμα της σωτηρίας.
Δύο απόστολοι, ο Παύλος κι ο Βαρνάβας με συνοδό τους και τον ανεψιό του Βαρνάβα, τον μετέπειτα Ευαγγελιστή Μάρκο, ξεκίνησαν από την Αντιόχεια της Συρίας και κάποια μέρα του 45 μ.Χ. φτάσανε στο νησί μας. Το κήρυγμα τους βρήκε ευνοϊκή ανταπόκριση. Πολλοί έσπευσαν ν’ ασπασθούν την καινούργια θρησκεία.
Στην Πάφο πού ήταν τότε κι η έδρα της πολιτικής εξουσίας έγινε χριστιανός κι ο διοικητής της Κύπρου, ο Σέργιος Παύλος. Κι είναι ο πρώτος άρχοντας, ο πρώτος επίσημος να πούμε, που αποδέχτηκε το ευαγγέλιο της νέας ζωής. Το παράδειγμα του ακολούθησαν σε λίγο κι άλλοι.
Έτσι η νήσος μας από νωρίς εγκατέλειψε όχι μονάχα την ειδωλολατρία με όλα τα θλιβερά γνωρίσματα της, αλλά κι άρχισε να παρουσιάζει ένα νέο τρόπο ζωής. Τρόπο ζηλευτό, ώστε με τον καιρό να της δοθεί και το τόσο τιμητικό προσωνύμιο “Νήσος των Αγίων”.
(https://sites.google.com)
- Η φωτογραφία είναι από το https://orthodox-voice.blogspot.com.
About Author
