17 Mαϊου 2022, Αγίων Ανδρονίκου και Ιουνίας των Αποστόλων, Αγίου Σολόχωνος του μάρτυρος

Τω αυτώ μηνί ΙΖ’, μνήμη των Αγίων Αποστόλων Ανδρονίκου και Ιουνίας (1).

Εις τον Ανδρόνικον.

Έθνη διδάξας Ανδρόνικος μυρία,
Προς Χριστόν ήλθεν, ος καλεί προς φως έθνη.

Εις την Ιουνίαν.

Ιουνία τέθνηκε μηνί Μαΐω,
Ος πρώτος εστιν εισιών Ιουνίου.

Εβδομάτη δεκάτη θάν’ Ιουνίη Ανδρόνικός τε.

Ούτος ο του Χριστού Απόστολος και Μάρτυς έδραμεν εις όλην την οικουμένην ωσάν να είχε πτερά, και ανέσπασεν από την ρίζαν την πλάνην της ειδωλομανίας. Είχε δε ακολουθούσαν εις αυτόν και την υπερθαύμαστον Ιουνίαν, η οποία είχε νεκρωθή τω κόσμω, και έζη μόνω τω Χριστώ. Όθεν και οι δύω πολλούς απίστους ετράβιξαν εις την θεογνωσίαν. Και τους μεν ναούς των ειδώλων, κατέστρεψαν. Εκκλησίας δε θείας έκτισαν εις κάθε μέρος, και πνεύματα ακάθαρτα από τους ανθρώπους εδίωξαν, και πάθη ανιάτρευτα ιάτρευσαν. Ούτω λοιπόν διαλάμψαντες, επλήρωσαν και αυτοί το κοινόν χρέος της φύσεως καθό άνθρωποι οπού ήτον, και δια του θανάτου προς αιώνιον ζωήν μετέβησαν. Τούτους αναφέρει και ο μέγας Απόστολος Παύλος εν τη προς Ρωμαίους Επιστολή λέγων· «Ασπάσασθε Ανδρόνικον και Ιουνίαν τους συγγενείς μου και συναιχμαλώτους μου, οίτινές εισιν επίσημοι εν τοις Αποστόλοις, οι και προ εμού γεγόνασιν εν Χριστώ» (Ρωμ. ις’, 7).

(1) Εν δε τω χειρογράφω Συναξαριστή Ιουνία γράφεται, αρσενικώς λαμβανομένου παρ’ αυτώ το όνομα της Ιουνίας. Περί της ευρέσεως των λειψάνων του Αγίου τούτου Ανδρονίκου και Ιουνίας, όρα εις τας εικοσιδύω Φευρουαρίου.

*

Τη αυτή ημέρα μνήμη του Αγίου Μάρτυρος Σολόχωνος και των συν αυτώ Παμφαμήρ και Παμφυλών (2).

Εις τον Σολόχωνα.

Φυγών Σολόχων του Σατανά τους λόχους,
Άτρωτος ήκει προς τον ύψιστον Λόγον.

Εις τον Παμφαμήρ και Παμφυλών.

Θαρσείτε καν τύπτησθε Μάρτυρες δύω,
Θήσει Θεός μάλαγμα ταις πληγαίς στέφη.

Ούτος ο Άγιος ήτον μεν, κατά τους χρόνους του βασιλέως Μαξιμιανού εν έτει σϞη’ [298]. Εκατάγετο δε, από την Αίγυπτον, στρατιώτης ων κατά το επάγγελμα υποκάτω εις τον τριβούνον Καμπανόν ονομαζόμενον, ομού με χιλίους άλλους στρατιώτας. Αναχωρήσας δε από την Αίγυπτον μαζί με τον Καμπανόν, επήγεν εις την Χαλκηδόνα. Επειδή δε ο βασιλεύς επρόσταξεν, ότι κάθε αρχιστράτηγος να αναγκάζη τους στρατιώτας του δια να θυσιάζουν εις τα είδωλα, δια τούτο ο Καμπανός εβίαζε τους εδικούς του στρατιώτας να τελειώσουν την βασιλικήν προσταγήν. Όλοι λοιπόν οι στρατιώται επείσθησαν, τρεις δε μόνοι αντιστάθησαν, ο Σολόχων, ο Παμφαμήρ, και ο Παμφυλών, κηρύττοντες εαυτούς Χριστιανούς, και λέγοντες με βεβαιότητα, ότι ει τι βάσανον και αν λάβουν, δεν αρνούνται τον Χριστόν, αλλά μέχρι θανάτου επιμένουν εις την πίστιν αυτού. Όθεν δια τούτο, τόσον πολλά εδάρθησαν και ετιμωρήθησαν οι αοίδιμοι, ώστε οπού επρίσθησαν η πλάταις των, και το πρίσμα εφούσκωσε και ανέβη παράνω από την κεφαλήν τους. Όθεν μέσα εις τον δαρμόν αυτόν παρέδωκαν τας ψυχάς των εις τον Θεόν ο Παμφαμήρ και ο Παμφυλών. Ο δε Άγιος Σολόχων ολίγον ενδυναμωθείς, επικαλείτο παρρησία το όνομα του Χριστού, και εκατηγόρει τον Καμπανόν δια την αγνωσίαν του, επειδή και ωνόμαζε θεούς τα άψυχα είδωλα. Εκ τούτου λοιπόν ο Καμπανός θυμωθείς, επρόσταξε να ανοίξουν με το σπαθί το στόμα του Μάρτυρος, και να χύσουν μέσα εις αυτό κρασί, το οποίον είχε προσφερθή ως θυσία εις τους θεούς. Ο δε Άγιος εδάγκασε με τα οδόντιά του το σπαθί, και έκοψε μέρος από αυτό. Κόψας δε και τα δεσμά οπού εφόρει, εστάθη έμπροσθεν του Καμπανού, μεγαλύνων μεν την θεότητα του Χριστού, περιπαίζων δε την κακοδαιμονίαν του άρχοντος. Τότε ήκουσε και μίαν φωνήν ελθούσαν εξ Ουρανού, η οποία επαρακίνει και εδυνάμονεν αυτόν εις το μαρτύριον.

Μετά ταύτα εσκόρπισαν κεραμίδια τραχέα εις τον τόπον του σταδίου, έπειτα δέσαντες τον Άγιον από τους πόδας, έσυραν αυτόν επτά φοραίς, επάνω εις τα τραχέα εκείνα και σκληρά κεραμίδια, από τα οποία κατατριβόμεναι αι πληγαί του Αγίου, επροξένουν εις αυτόν δριμυτάτους πόνους. Ύστερον έδεσαν τον Μάρτυρα από το δεξιόν χέρι, και εκρέμασαν αυτόν από ένα δοκάρι του οσπητίου. Από δε το αριστερόν του πόδι εκρέμασαν μίαν βαρείαν πέτραν. Όθεν ο Άγιος βασανιζόμενος με την βάσανον ταύτην από την έκτην ώραν έως την δεκάτην, δεν επείθετο να αρνηθή τον Χριστόν. Ύστερον δε έκοψαν το σχοινίον με δρεπάνι, και πεσών ο Άγιος κάτω, εστάθη όρθιος εις τους πόδας του. Όταν δε ενύκτωσεν, εθυμώθη πολλά ο Καμπανός, πως δεν εδυνήθη να καταπείση τον Άγιον. Όθεν πέρνωντας ένα καλάμι, με το οποίον έγραφεν, έμπηξεν αυτό μέσα εις το αυτί του Αγίου, και σπρώξας με βίαν, διεπέρασεν αυτό έως εις το ενδότερον μέρος της κεφαλής του. Και αυτός μεν επήγε δια να μοιράση το σιτηρέσιον εις τους στρατιώτας του, οι δε παρευρεθέντες εκεί Χριστιανοί, επήραν τον Άγιον επάνω εις ξυλοκρέββατον, επειδή παρελύθησαν όλα τα μέλη του, και δεν εδύνετο πλέον να περιπατή, και έτζι επήγαν εις ένα οσπήτιον μιας χήρας. Εκεί λοιπόν ο Άγιος φαγών ολίγον ψωμί, ευχήθηκε τους παρεστώτας Χριστιανούς, έπειτα αναβλέψας εις τον ουρανόν, παρέδωκε την μακαρίαν ψυχήν του εις χείρας Θεού, παρ’ ου και τον στέφανον έλαβε της αθλήσεως (3).

(2) Εν άλλοις δε ούτος γράφεται, Παμφαλιών.

(3) Σημείωσαι, ότι περιττώς γράφεται εδώ παρά τοις τετυπωμένοις Μηναίοις, η μνήμη Ηρακλείου, Παυλίνου, και Βενεδίμου, επειδή αυτοί εορτάζονται κατά την δεκάτην ογδόην του παρόντος Μαΐου, όπου και το Συναξάριον αυτών γράφεται. Ομοίως περιττώς γράφεται και η μνήμη των δύω Αλεξάνδρων, δύω Διονυσίων, Αγαπίου, Τιμολάου, Ρωμύλου και Πλησίου. Ούτοι γαρ εορτάζονται κατά την δεκάτην πέμπτην του Μαρτίου, όπου γράφεται και το τούτων Συναξάριον. Ομοίως περιττώς γράφεται εδώ η ανάδειξις της εν Καμουλιανοίς αχειροποιήτου εικόνος. Ταύτης γαρ η εύρεσις και το Συναξάριον γράφεται κατά την ενάτην του Αυγούστου.

*

Μνήμη των Οσίων πατέρων ημών Νεκταρίου και Θεοφάνους των αυταδέλφων, των κτιτόρων της Μονής του Βαρλαάμ των Μετεόρων.

Ταις των σων Αγίων πρεσβείαις Χριστέ ο Θεός ελέησον ημάς.

Από το βιβλίο: Αγίου Νικοδήμου Αγιορείτου, Συναξαριστής των δώδεκα μηνών του ενιαυτού. Τόμος Γ’. Εκδόσεις Δόμος, 2005.

About Author