Των Αγίων Αιμιλιανού Επισκόπου Κυζίκου, Μύρωνος Επισκόπου Κρήτης, Θεοδοσίου, Ελευθερίου, Λεωνίδος
Τω αυτώ μηνί Η’, μνήμη του Οσίου πατρός ημών Αιμιλιανού Επισκόπου Κυζίκου του ομολογητού.
Ψυχής πολύν θεις Αιμιλιανός λόγον,
Της σαρκός ηλόγησεν άχρι του τέλους.
Ογδόη Αιμιλιανού οστέα δέξατ’ άρουρα.
Ούτος ο Άγιος υπέμεινε πολλάς κακοπαθείας και εξορίας και θλίψεις δια την προσκύνησιν των αγίων εικόνων, από τον θηριώνυμον Λέοντα (ίσως τον Αρμένιον) εν έτει ωιγ’ [813]. Τελειώσας δε την ζωήν του εις τας κακοπαθείας ταύτας, έλαβε παρά Κυρίου τον της ομολογίας άφθαρτον στέφανον.
Τη αυτή ημέρα μνήμη του Αγίου Μύρωνος Επισκόπου Κρήτης του Θαυματουργού.
Μύρων ο θείος αρετής μύρου πνέων,
Ευωδίας πρόσεισιν οσμή Κυρίω.
Ούτος εγεννήθη εις μίαν πόλιν της Κρήτης Αυρακίαν ονομαζομένην, και ευρισκομένην κοντά εις την Κνωσσόν, ο οποίος εστόλιζε το γένος του με την κατά Θεόν ευσέβειαν. Όταν δε έφθασεν εις ηλικίαν, συνεζεύχθη με γυναίκα νόμιμον, και εργάζετο την γην, από δε την καρποφορίαν και εσοδείαν των γεννημάτων του, ελεούσε τους πτωχούς. Όσον δε αυτός ελεούσε, τόσον και οι καρποί των χωραφίων του αύξανον. Η συμπάθεια δε και ευσπλαγχνία, οπού ο Άγιος ούτος είχεν εις τους πτωχούς, ήτον υπέρ άνθρωπον. Λέγουσι γαρ, ότι μίαν φοράν επίασεν ο Άγιος εις το αλώνι του δέκα ανθρώπους κλέπτοντας το σιτάρι, οι οποίοι εγέμωσαν τα σακκία των εκ του σιταρίου, από το πολύ δε γέμωσμα και βάρος των σακκίων, και από την πλεονεξίαν οπού είχον δια να πάρουν περισσότερον, δεν εδύνοντο πλέον, ούτε να σηκώσουν τα σακκία, αλλ’ ούτε πάλιν ήθελον να τα αδειάσουν ολίγον. Τούτους λοιπόν πιάσας ο Άγιος, αντί να τους δείρη και να τους παιδεύη δια την κλεψίαν, αυτός μάλλον τους εσυμπόνεσεν ο αοίδιμος, και με τας ιδίας του χείρας εβοήθησε τον καθ’ ένα, και εφορτώθησαν τα σακκία εις τους ώμους των. Και όχι μόνον τούτο, αλλά και παρήγγειλεν εις αυτούς να μη φανερώσουν το πράγμα εις κανένα, δια να μη χάση τον μισθόν της ελεημοσύνης και ανεξικακίας του.
Δια τας αρετάς του λοιπόν ταύτας, εχειροτονήθη Ιερεύς εις την Εκκλησίαν του Θεού. Αφ’ ου δε έπαυσεν ο κατά των Χριστιανών διωγμός, ανέβη εις τον θρόνον της Επισκοπής, και έγινε της Κρήτης Αρχιερεύς. Όθεν πολλάς δυνάμεις και θαύματα εποίησεν. Εδίωξε γαρ ένα δράκοντα, ο οποίος έβλαπτε την χώραν εκείνην, εις την οποίαν εφώλευεν. Εμπόδισε το τρέξιμον ενός ποταμού, ο οποίος ωνομάζετο Τρίτων, επειδή και όταν έμελλεν ο Άγιος να περάση από αυτόν, επλημμύρισεν. Ο ποταμός δε αυτός εμποδισθείς από το να τρέχη με την προσταγήν του Αγίου, δεν έτρεξε πλέον εις το έμπροσθεν, καθώς πρότερον έτρεχεν, αλλά εστάθη έτζι εμποδισμένος, έως οπού εγύρισε πάλιν ο Άγιος και επέρασεν από αυτόν. Αφ’ ου δε ο Άγιος επήγεν εις τον οίκον του, έστειλε το ραβδί του με ανθρώπους τινάς, οι οποίοι ταράξαντες το νερόν του ποταμού με το ραβδί του Αγίου, έκαμαν τον ποταμόν να τρέξη πάλιν εις την φυσικήν του στράταν. Ταύτα και άλλα περισσότερα θαύματα ποιήσας ο μακάριος Μύρων, και το επίλοιπον διάστημα της ζωής του διαπεράσας θεοφιλώς και οσίως, και πανηγυρίσας λαμπρώς εις τας εορτάς των Αγίων Μαρτύρων, προς Κύριον εξεδήμησεν, εκατόν χρόνων ήδη υπάρχων γέρωντας.
About Author
