Ο ΤΟΠΟΣ ΠΟΥ ΜΕΓΑΛΩΣΑ
του Νίκου Φλεμετάκη
Ένα Θεέ μου αμοναχά
θέλω να σου ζητήσω
τον τόπο που μεγάλωσα
λίγο να ξαναζήσω
Τον τόπο που εγνώρισα
τους πρώτους μου τους φίλους
που η φιλιά μας ένωσε
παντονινά αλλήλους
Μέσ την ψυχή και την καρδιά
του καθενός ανθρώπου
μισογραμμένο τ’όνομα
του εδικού του τόπου.
Τον τόπο που μεγάλωσα
μόνο με μια μητέρα
που εφώναζα πολλές φορές
μητέρα ή πατέρα.
Τον τόπο που γεννήθηκα
και είδα μια ημέρα
τον αντιπρόσωπο Θεού
που λέγεται μητέρα.
Τον τόπο που μεγάλωσα
και πήγα στο σχολείο
και μου δωσε η δασκάλα μου
το πρώτο το βιβλίο.
Στον τόπο που μεγάλωσα
θυμούμαι και δακρύζω
τσ’αποσπερίδες στις αυλές
και εγώ να στραταρίζω.
Πάνε τα χρόνια τα παλιά
πάντα θα τα θυμούμαι
τα παιδικά τα χρόνια μου
πάντα αναστορούμαι.
Στον τόπο που μεγάλωσα
όλα ξαναγεννιούνται
μετά από χρόνια σαν βρεθείς
σκέψη, καρδιά θυμούνται.
Δώσ’ μου Θεέ την μπόρεση
προτού να ξεψυχήσω
τον τόπο που μεγάλωσα
να σκύψω να φιλήσω.
About Author
