Γιάννης Δοκουμετζίδης: Κάτω από την πλατεία του Αγίου Τίτου, κρύβεται ένα μαγικό μέρος, οι αρχαίες δεξαμενές
Κάτω από την πλατεία του Αγίου Τίτου, κρύβεται ενα μαγικό μέρος, οι αρχαίες δεξαμενές. Είναι κιονοστήρικτες με οικοδομικό υλικό από διάσπαρτα στην περιοχή μνημεία και ξαναχρησιμοποιημένο για να στηρίξουν τις δεξαμενές.
Ρωμαϊκοί, Ιωνικοί κίονες, παραστάδες παραθύρων, μια παλαιοχριστιανική κολόνα με ένα χαραγμένο σταυρό πάνω της,
προφανώς από κάποια Βασιλική των πρώτων χριστιανικών χρόνων, που στηρίζουν πέντε θολοσκέπαστους χώρους οι οποίοι ανοίγονται στο πλάτος με τέσσερα τόξα ο καθένας από αυτούς.
Οι δεξαμενές, που αποθήκευαν το νερό για να ξεδιψάσει το Ηράκλειο, σύμφωνα με τις πρώτες εκτιμήσεις χρονολογούνται μετά το 961 μ.Χ. και, αν και γνωστές βιβλιογραφικά από τις πρώτες δεκαετίες του 20ού αιώνα και κηρυγμένες ως διατηρητέα μνημεία με το Διάταγμα του 1947, όταν πήραν αυτό το χαρακτηρισμό πολλά από τα φορτωμένα με ιστορικές μνήμες κτήρια του Ηρακλείου.
Είναι σχεδόν άγνωστες στο ευρύ κοινό του Ηρακλείου.
Είναι ενδεικτική η αναφορά του Στέργιου Σπανάκη στο κλασικό πια βιβλίο του “Κρήτη, τουρισμός, ιστορία, αρχαιολογία”: «Στη βορεινή πλευρά του Αγίου Τίτου και σε αρκετά μέτρα βάθος, κάτω από το παγοποιείο Μυστίλογλου, βρέθηκε, όταν έσκαβαν τα θεμέλια του παγοποιείου, ένα παλαιότερο οικοδόμημα, με πολλούς κίονες, ωραία κιονόκρανα και θόλους. Πιθανότατα αρχικά ήταν αρχαίος ναός που όταν σκεπάστηκε από τις επιχωματώσεις του χώρου, μετασκευάστηκε και χρησιμοποιήθηκε σαν δεξαμενή. Το αρχαιότατο αυτό μνημείο-κατακόμβη, μπορεί κανείς να το επισκεφτεί με την άδεια του ιδιοκτήτη Μυστίλογλου, κατεβαίνοντας μέσα από το παγοποιείο»
Φωτογραφίες και από το αρχείο του κ. Μαρίνου Ταξιτζή.
About Author
