Των Αγίων Σοφονίου Προφήτου, Θεοδώρου Αλεξανδρείας, Αγγελή του εν Χίω κ.ά.
Τω αυτώ μηνί Γ’, μνήμη του Αγίου Προφήτου Σοφονίου.
Ο πριν βοήσας τη Σιών χαίρε σφόδρα,
Χαίρει παραστάς τω Θεώ Σοφονίας.
Φαίδιμος εν τριτάτη Σοφονίας ήτορ αφήκεν.
Ούτος ήτον υιός Χουσί, καταγόμενος από την φυλήν του Πατριάρχου Συμεών υιού Ιακώβ, εκ του αγρού, ήτοι τζεφτιλικίου Σαβάραθα, ων προ Χριστού έτη χ’ [600]. Εδέχθη δε χάρισμα προφητείας και επροφήτευσε δια την άλωσιν της Ιερουσαλήμ και δια το τέλος και την καταστροφήν των Ιουδαίων. Και ότι ο εξ εθνών λαός θέλει γένη λαός περιούσιος του Θεού. Και τούτο μέλλει να ήναι, αισχύνη μεν των ασεβών, δόξα δε των δικαίων. Και ότι έχει να γένη Χριστός ο Κύριος, Κριτής κάθε πνοής λογικής. Και θέλει ανταποδώσει εις τον καθένα κατά τα έργα του. Αποθανών λοιπόν ούτος, ετάφη εις το εδικόν του τζεφτιλίκιον, προσμένωντας την υστερινήν και παγκόσμιον ανάστασιν. Σοφονίας δε θέλει να ειπή, σκοπιά Κυρίου, ή συνιείς κρυπτά. Ήτον δε όμοιος κατά τον χαρακτήρα του προσώπου, με τον Θεολόγον Ιωάννην, έχωντας το γένειον ολίγον τι στρογγυλώτερον από το εκείνου (1).
(1) Περί του Προφήτου ταύτα λέγει ο Αλέξανδρος εις τα Ιουδαϊκά, ότι ήτον κατά τους χρόνους Ιωσίου του βασιλέως, καταγόμενος από τον Λευϊτικόν δήμον, ήτοι εκ του ιερατικού τάγματος και εκ του προφητικού χορού. Όστις εδίδαξε τον βασιλέα Ιωσίαν, όταν ήτον ακόμη μειράκιον, να έχη σέβας προς τον Θεόν, σεμνότητα περί τα ήθη και χρηστότητα. Και τρόπον τινά ετοίμασε τας ακοάς του εις το να δεχθούν ευκόλως εκείνα, οπού έμελλε να ειπή εις αυτόν ο Προφήτης Ιερεμίας. Και κάθε πόθον και γλυκύτητα αρετής εις την ψυχήν του ενέσταξεν. Εις τρία δε κεφάλαια μοιράζεται η προφητεία του. Εν τω τελευταίω δε, προφητεύσας περί της μυστικής Ιερουσαλήμ, ήτοι της Εκκλησίας, προείπε την έλευσιν του Σωτήρος ημών. Λέγει δε και ο Κανόνικος Κλήμης, ότι ο Σοφονίας ήτον σύγχρονος με τον Αββακούμ και Ιερεμίαν. Άλλος δέ φησιν, ότι υψηλά λαλεί και μεγαλοπρεπή.
*
Τη αυτή ημέρα του Αγίου Ιερομάρτυρος Θεοδώρου Αρχιεπισκόπου Αλεξανδρείας.
Εν Πατριάρχαις και Θεόδωρος μέγας,
Καν τοις αθληταίς τοις δια ξίφους μέγας.
Οι άνθρωποι οπού κατοικούν εις την Αλεξάνδρειαν της Αιγύπτου, και μάλιστα οι άπιστοι και Έλληνες, εστάθησαν πάντοτε εναντίον εις τους Αγίους πικροί και απάνθρωποι. Δια τούτο και πολλούς εποίησαν Μάρτυρας. Ένας από τους οποίους είναι και ο μέγας ούτος Θεόδωρος. Μαθών γαρ ο λαός της Αλεξανδρείας, ότι ούτος ομολογεί τον Χριστόν, και πιστεύει εις αυτόν και προς τούτοις ότι διδάσκει τους Έλληνας να σέβωνται αυτόν, ως Θεόν· δια τούτο με πολύν θυμόν και κακίαν έτρεξαν κατ’ επάνω του. Και πρώτον μεν, τον ετιμώρησαν δυνατά. Έπειτα δε πλέξαντες στέφανον από ακάνθας, εστεφάνωσαν αυτόν, καθώς και τον Κύριον. Και εκτύπουν εις τα ομμάτιά του, περιγελώντες και περιπαίζοντες αυτόν. Έπειτα έρριψαν αυτόν εις την θάλασσαν, από την οποίαν ευγαίνωντας αβλαβής, απεκεφαλίσθη κατά προσταγήν του άρχοντος. Και η μεν αγία αυτού ψυχή ανήλθεν εις τους Ουρανούς. Το δε τίμιον αυτού λείψανον, ενταφιάσθη εις την εδικήν του πόλιν της Αλεξανδρείας.
*
Ο Όσιος Πατήρ ημών Θεόδουλος ο Κύπριος εν ειρήνη τελειούται.
Κύπρου το κλήμα Θεόδουλος κυπρίσαν,
Και σταφυλήν ποιήσαν ήλθεν εις τρύγην.
Ούτος εκατάγετο από την νήσον Κύπρον. Εκ νεότητος δε αφήσας τον κόσμον και τον Χριστόν αγαπήσας από καρδίας, έγινε Μοναχός. Και πολλά ηγάπησε την ακτημοσύνην ο τρισμακάριος, ώστε οπού, αντί να έχη εις την κλίνην του στρώματα απαλά, είχε πέτρας, και επάνω εις αυτάς ανεπαύετο. Από την πολλήν δε εγκράτειαν και χαμευνίαν οπού εμεταχειρίζετο, εφωτίσθη η ψυχή του, και έγινε δοχείον των χαρισμάτων του Αγίου Πνεύματος. Όθεν προεγίνωσκε τους λογισμούς των ανθρώπων. Δια τούτο ανίσως ήρχετό τινας εις αυτόν, και έλεγεν άλλα αντί άλλων, ήλεγχεν αυτόν ο Άγιος και εφανέρονε τους κρυφούς λογισμούς της ψυχής του. Ύστερον δε εσχηματίσθη ότι είναι σαλός. Και έτζι διαπεράσας την ζωήν του, και πολλούς σώσας με το παράδειγμά του και με την διδασκαλίαν του, εκοιμήθη εν ειρήνη, πολλάς ιατρείας και μετά θάνατον χαριζόμενος, εις τους προσερχομένους τω τάφω αυτού μετά πίστεως.
(www.koinoniaorthodoxias.org)
About Author
