Των Αγίων Ευτυχούς Επισκόπου Μελιτινής, Ελικωνίδος, Κρήσκεντος, Ανδρέου του δια Χριστόν σαλού κ.ά.
Τω αυτώ μηνί ΚΗ’, μνήμη του Αγίου Ιερομάρτυρος Ευτυχούς Επισκόπου Μελιτινής.
Ως ευτυχώς συ ευτύχησας τρισμάκαρ,
Θείας τετευχώς Ευτυχές κληρουχίας.
Εικάδι ογδοάτη Ευτυχέα ένθεν άειραν.
Τη αυτή ημέρα μνήμη της Αγίας Μάρτυρος Ελικωνίδος.
Ελικωνίς τμηθείσα την κάραν ξίφει,
Ουχ’ Ελικώνα, αλλ’ Εδέμ τρυφήν έχει (1).
Αύτη η Αγία ήτον κατά τους χρόνους Γορδιανού και Φιλίππου των βασιλέων, εν έτει σλη’ [238], καταγομένη από την Θεσσαλονίκην. Πιασθείσα δε ως Χριστιανή, εφέρθη προς τον δούκα της Κορίνθου Περίνιον ονόματι, και επειδή δεν επείσθη να θυσιάση εις τα είδωλα, αλλ’ εκήρυξε τον Χριστόν Θεόν αληθινόν, τούτου χάριν, πρώτον μεν έδεσαν τους πόδας της με το λουρί του ζυγού των βοών, και έρριψαν αυτήν κατά γης, έπειτα αναλύσαντες μολύβι και άσφαλτον (το οποίον ομοιάζει ωσάν το τιάφι) και πίσσαν, έβαλον μέσα εις αυτά την Αγίαν, ευγήκεν όμως έξω χωρίς να βλαβή. Μετά ταύτα εξύρισαν την κεφαλήν της δια καταισχύνην, και έβαλον φωτίαν εις όλον το σώμα της. Ύστερον εμβήκεν η Αγία μέσα εις τον ναόν των ειδώλων, και δια προσευχής της εκρήμνισεν εις την γην το είδωλον της Αθηνάς, και του Διος, και του Ασκληπιού. Όθεν δια την αιτίαν ταύτην έκοψαν τα βυζία της. Αφ’ ου δε έγινε διάδοχος του Περινίου Ιουστίνος ο ανθύπατος, τότε εφέρθη η Αγία και προς αυτόν, μη πεισθείσα δε να προσφέρη σπονδάς και θυσίαν εις τα είδωλα, εβάλθη μέσα εις αναμμένον καμίνι. Επειδή δε η φλόγα δεν έγγισε την Αγίαν τελείως, δια τούτο μετά ταύτα άπλωσαν αυτήν επάνω εις ένα χαλκούν και πυρωμένον κρεββάτι. Επιφανέντες δε εις την Αγίαν οι Αρχάγγελοι Μιχαήλ και Γαβριήλ, υγίαναν τας σάρκας αυτής, αι οποίαι αναλύσασαι, έτρεχον κατά γης. Όθεν αβλαβής φυλαχθείσα από την βάσανον αυτήν, ερρίφθη εις τα θηρία δια να την φάγουν. Τα θηρία όμως, εις μεν την Αγίαν ούτε έγγισαν τελείως, από δε τους υπηρέτας του ανθυπάτου εθανάτωσαν εκατόν είκοσι. Δια τούτο έλαβεν η Αγία την του θανάτου απόφασιν, και λοιπόν αποκεφαλισθείσα η μακαρία, ανέβη στεφανηφόρος εις τα Ουράνια (2).
(1) Εν δε τω χειρογράφω Συναξαριστή ούτω γράφεται ο δεύτερος ούτος ίαμβος· «Πλάνης έλικας και πλοκάς πάσας λύει».
(2) Σημείωσαι, ότι περιττώς γράφεται εδώ παρά τοις Μηναίοις η μνήμη και το Συναξάριον του Οσίου Ιωάννου του Ψυχαΐτου. Ταύτα γαρ προεγράφησαν κατά την εβδόμην του παρόντος Μαΐου.
*
Μνήμη των Αγίων Μαρτύρων Κρήσκεντος, Παύλου, και Διοσκορίδους.
Εν τη καμίνω Σεδράχ Διοσκορίδης,
Μισάχ δε Παύλος, Αυδεναγώ δε Κρήσκης.
Ούτοι οι Άγιοι διατρίβοντες εις την παλαιάν Ρώμην, με την διδασκαλίαν τους πολλούς απίστους επρόσφεραν εις τον Χριστόν. Όθεν πιασθέντες από τους Έλληνας, εδάρθησαν δυνατά, έπειτα εβάλθησαν μέσα εις αναμμένον καμίνι, και έτζι έλαβον οι αοίδιμοι τους στεφάνους του μαρτυρίου.
About Author
