ΑΧΙ ΚΑΙ ΝΑ ‘ΜΟΥΝ   ΑΕΤΟΣ …

TOY NIKOY ΦΛΕΜΕΤΑΚΗ

Ο αετός πετά ψηλά, όντε πονεί και κλαίει

αμοναχός το πόνο του, θέλει νατονε  λέει 

 

Ο Αετός όντε σταθεί, σ΄ένα ψηλό χαράκι

δε του σιμώνουνε πουλιά, μηδέ και το γεράκι

 

Για δε μπορούνε τα πουλιά, στου αετού το θρόνο  

να ντουχιουντίζουνε κι αυτά, τον εδικό τους πόνο.

Βαστά τον πόνο ο αετός,μα σα θε να μερώσει

ψηλά πετά  στον ουρανόκι ίσως εκεί μελώσει

Πετά ψηλά ο αετός κι όντε βροντά και βρέχει  

στσι καταιγίδες κι αστραπές,αμοναχός αντέχει

Μοιάζει με γέρο πού ‘ζησε, μέσα σε καταιγίδες

και πάλεψε μ’ αντίκρισε,  ολόθερμες  αχτίδες 

Ο Κρητικός μοιάζ’ αετός,π΄αντέχει καταιγίδες

μα τη σκλαβιά δεν τη μπορεί, μηδέ τσι αλυσίδες

‘Αχι και να ‘μουνα αετός, σε ριζιμιό χαράκι 

άστρανα έχω συντροφιά και το νερό στο ρυάκι

Να βλέπω αστέρια του ουρανού,ψυχές αγιασμένων

κείνων που φύγαν μιαν αυγή,  πρόσωπα αγαπημένων 

Και μιαν αυγή απού κι εγώ,  παρέα θα τους κάνω, 

ένας αετός να με κοιτά, σα βρίσκομαι εκεί πάνω.

About Author