Το ημερολόγιο της εθελόντριας από την Ιωάννα Στεργίου
Είναι η αθέατη δύναμη πίσω από κάθε διαδρομή, κάθε προσπάθεια και κάθε τερματισμό. Είναι οι άνθρωποι που βρίσκονται εκεί πριν από τους δρομείς, δίπλα τους κατά τη διάρκεια του αγώνα και συχνά παραμένουν μέχρι να ολοκληρωθεί και η τελευταία προσπάθεια. Προσφέρουν χρόνο, ενέργεια και φροντίδα, καθοδηγούν, εμψυχώνουν, υποστηρίζουν και συμβάλλουν καθοριστικά στην ομαλή διεξαγωγή της διοργάνωσης. Είναι οι εθελοντές του Αυθεντικού Μαραθωνίου της Αθήνας.
Περισσότεροι κατά 10% συγκριτικά με πέρυσι – συνολικά 5.500 φέτος- θα δώσουν όχι μόνο το «παρών», αλλά θα γίνουν, όπως κάθε χρόνο, μέρος της διοργάνωσης, αλλά και της προσπάθειας των δρομέων.
Τι συμβαίνει, όμως, από τη στιγμή που ένας από εμάς αποφασίσει να σηκωθεί από τον καναπέ και να δηλώσει συμμετοχή ως εθελοντής στον ΑΜΑ; Πώς κυλά η δική του προετοιμασία; Ποιες είναι οι αγωνίες του; Και τελικά με ποια γεύση αποχωρεί από τη θέση του, το βράδυ της Κυριακής;
Η Ιωάννα Στεργίου, εθελόντρια στον ΑΜΑ από το 2004 και ομαδάρχισσα στο 37,5 χιλιόμετρο της διαδρομής από το 2017, μοιράζεται μαζί μας το ημερολόγιο της από την στιγμή που θα υποβάλλει την αίτησή της έως την ώρα που θα επιστρέψει στο σπίτι της, μετά την ολοκλήρωση του αγώνα.
Ιούλιος: Είναι η περίοδος που κάνω την αίτηση. Αν και πρόκειται για μια τυπική διαδικασία πλέον, έχω πάντα άγχος, να συγκεντρώσω όλα τα απαραίτητα έγγραφα και να τα καταθέσω στην πλατφόρμα του ΣΕΓΑΣ, μόλις ανοίξει. Δεν θέλω να το αφήσω για αργότερα και ξεχαστώ με τις δουλειές. Ποτέ δεν ξέρεις.
Σεπτέμβριος: Έρχεται η πρώτη υπενθύμιση στο e-mail μου από τη διοργάνωση. Η αντίστροφη μέτρηση έχει αρχίσει.
Μέσα Οκτωβρίου: Ορίζεται η συνάντηση των ομαδαρχών. Μεγάλη χαρά. Είναι από τις λίγες φορές που μπορούμε να βρεθούμε όλοι μαζί, συνήθως είναι ο καθένας στο πόστο του. Συζητάμε με τους υπεύθυνους του Μαραθωνίου τι πήγε καλά, τι χρειάζεται βελτίωση, τι χρειαζόμαστε.
Τέλος Οκτωβρίου: Φτάνει το email με τις βασικές πληροφορίες: ποια είναι η θέση μου και ποια τα μέλη της ομάδας μου. Ξεκινάω τα τηλέφωνα. Πρέπει να μιλήσω με όλους, να διαπιστώσω αν είναι όντως διαθέσιμοι, να συζητήσω μαζί τους για τις απαιτήσεις της θέσης. Συνήθως η ομάδα μου αποτελείται από 10-15 ενήλικες και 150 μαθητές, τους οποίους ενημερώνει ο αρμόδιος καθηγητής τους.
Λίγες μέρες πριν τον αγώνα: Υπενθυμίζω σε όλους ότι πρέπει να έχουν στα χέρια τους την μπλούζα που δηλώνει ότι είναι εθελοντές και τη διαπίστευσή τους. Χωρίς αυτά δεν θα μπορούν να προσεγγίσουν τη θέση τους.
Κυριακή του αγώνα, ώρα 7.00. Βρίσκομαι στο πόστο μου, στο 37,5 χλμ της διαδρομής, στην Κατεχάκη. Δύσκολο σημείο. Οι δρομείς έρχονται κουρασμένοι. Πρέπει να έχεις ενέργεια να τους εμψυχώσεις να συνεχίσουν. Ελέγχω αν τα τραπέζια είναι στη θέση τους, αν τα φορτηγά μας έχουν φέρει τα νερά, αν οι λεκάνες και τα σφουγγάρια για να δροσιστούν οι δρομείς έχουν παραληφθεί.
08.30: Η ομάδα έχει συγκεντρωθεί. Υπογράφουν όλοι σε μια κατάσταση πως είναι παρόντες. Εξηγώ πως πρέπει να φορέσουν όλοι γάντια. Δείχνω πως θα πρέπει να κρατάνε τα μπουκάλια, πως να τα ανοίγουν, τι θα πρέπει να κάνουν αν συμβεί κάποιο απρόοπτο.
09.00: Η ενημέρωση έχει ολοκληρωθεί και μέσα μου η αγωνία φουντώνει για το αν θα πάνε όλα καλά.
10.30: Έρχεται ενημέρωση ότι ο πρώτος δρομέας πλησιάζει. Ακούγεται ο ήχος – δυνατός είναι η αλήθεια- από τη σφυρίχτρα μου. Βρισκόμαστε σε ετοιμότητα. Όλοι θέλουν να δώσουν νερό στον πρώτο δρομέα. Εκείνος μπορεί να μη σταματήσει για να μην χαλάσει το ρυθμό του. Χειροκροτούμε, φωνάζουμε. Σε λίγο εμφανίζεται και ο δεύτερος.
11.30-12.00: Έχει ξεκινήσει η μεγάλη ροή. Απλωμένα χέρια από τους εθελοντές με μπουκάλια και σφουγγάρια. Απλωμένα χέρια από τους δρομείς για μια σταγόνα δροσιάς. Και μαζί χαμόγελα για την προσπάθεια από ορισμένους. Σε κάποια πρόσωπα η απογοήτευση είναι έντονη επειδή η επίδοση δεν είναι εκείνη που ήθελαν. Κάποιοι από την κούραση δεν μπορούν να αναγνωρίσουν τους δικούς τους ανθρώπους που τους εμψυχώνουν. Όλα στο παιχνίδι.
16.00: Αρχίζει να είναι εμφανής η κούραση στην ομάδα, ωστόσο κανείς σχεδόν δεν εγκαταλείπει. Είναι εκεί για όσους δεν τα παρατάνε, με νερό και μια παρότρυνση. Οι δρομείς αυτής της ώρας είναι συχνά μεγαλύτερης ηλικίας, μας δίνουν ευχές, μας ευχαριστούν. Συνεχίζουν.
17.30: Η σκούπα εμφανίζεται από το βάθος της Μεσογείων. Ο δρόμος δίνεται σταδιακά στην κυκλοφορία. Ανακούφιση ότι όλα πήγαν καλά. Χειροκρότημα και ομαδική φωτογραφία. Είναι η στιγμή να πάρω τον δρόμο της επιστροφής.
18.30: Χρειάζομαι ένα μπάνιο και μετά ζητώ από τους δικούς μου ανθρώπους ενημέρωση. Είδαν στιγμιότυπα στην τηλεόραση; Τι διάβασαν σε ιστοσελίδες και στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης; Τις περισσότερες φορές δεν έχω κουράγιο να απολαύσω το δείπνο. Προτιμώ να κοιμηθώ.
Δευτέρα: Χαρά που όλα πήγαν καλά. Η κούραση δεν είναι αρκετή για να μου δημιουργήσει δεύτερες σκέψεις. Ο Αυθεντικός Μαραθώνιος της Αθήνας είναι κομμάτι της ζωής μου. Ξέρω από εκείνη ακριβώς τη στιγμή τι θα κάνω τη δεύτερη Κυριακή του Νοεμβρίου της επόμενης χρονιάς. Και θα έρθει πολύ πιο γρήγορα από όσο πιστεύω.
About Author
