ΣΤΗ ΜΑΝΑ ΠΟΥ ΜΟΥ ΧΑΡΙΣΕ ΤΗ ΖΩΗ
Του Νίκου Φλεμετάκη
Τόσες ημέρες πέρασαν δεν είδα τη μορφή σου
Μονάχα εις τον ύπνο μου ακούω τη φωνή σου.
Ακούω τσι ευχές, τσι συμβουλές ,τα γέλια
γύρω απ΄τον άθω του τζακιού με τ΄άλλα τα κοπέλια.
Τη φτώχια τη κακομοιριά της εποχής εκείνης
Κι Εσύ με χωρατά κουράγιο να μας δίνεις .
<<Έχει Ο Θεός αγάπες μου, για ούλους τους ανθρώπους
αύριο θάναι πιο καλά ,θέλ’ όμως λίγους κόπους.>>
Τόσες ημέρες πέρασαν πούφυγες μακριά μου
Κι έχασα την ελπίδα μου και μίσεψε η χαρά μου
Εμίσεψε και χάθηκε ,όπως κι εσύ Κερά μου
Καιρό θα κάμω να τη βρώ και νάρθω στα καλά μου.
Μ’ αν έρθω ,ποιος θε να μου πει , παιδί μου, την ευχή μου!
Ποιος θάναι που θα πεί , για Σε και τη Ζωή μου;
Τα μυστικά μας έσβησαν, ως έσβησε η Ζωή σου
Θα τα κρατήσω ,ως πεθυμιά, μέσα εις την ψυχή μου.
Κειμήλια θα τα κρατώ, κανείς δεν θα τα σβήσει
Θα τα σφραγίσω στο μυαλό ως τη στερνή μου ζήση.
Τα σφάλματά μου στη ζωή ήξερες πώς να κρίνεις
Ως μάνα ήξερες συχνά συχώρεση να δίνεις
Μέσα εις τον Παράδεισο όλο μανάδες μένουν
Παρακαλούν τη Παναγιά με λόγια πονεμένου
Παρακαλώ Σε Παναγιά που μόνο Εσύ κατέχεις ,
τα γέννησα ,τα σπλάχνα μου ,στη σκέπη σου να έχεις.
Άμε μανούλα στο καλό ,η σκέψη μου κοντά σου
Σε Αγαπώ ,θα Σ’αγαπώ κι ας είμαι μακριά σου.
Το νοσταλγώ σαν θυμηθώ ,το πρώτο σου το χάδι
την τόση αγάπη στη καρδιά ,που μ άφησε σημάδι.
Λένε : Αντέχει π’ αγαπά ,μα πιο πολύ τη Μάνα.
Αντέχω Μάνα μου γλυκιά ,θα Σ’ αγαπώ για πάντα.
2
Έδωσα όρκο ιερό, στο μνήμα Σου απάνω
θα σ’ αγαπώ μανούλα μου ,ωσότου να πεθάνω.
About Author
