Των Αγίων Σισώη του Μεγάλου, Λουκίας, Αστείου Επισκόπου Δυρραχίου, Φιλήμονος, Αρχίππου, Ονησίμου κ.ά.

Θεού τεθνηκώς πυξίω προσεγράφη,
Σισώης Πνεύματος το πυξίον.

Βη δε Σισώης γήθεν ες Ουρανόν έκτη αμύμων.

Ούτος ο μακάριος, επειδή και εκ βρέφους ηγάπησε τον Θεόν, δια τούτο εσήκωσεν εις τους ώμους του τον Σταυρόν του Χριστού, και ηκολούθησεν αυτώ. Όθεν χαίρων επροχώρησεν εις τα πολύμοχθα της ασκήσεως σκάμματα, και ενίκησε τους πολέμους των αοράτων εχθρών δαιμόνων. Επειδή δε έγινε ταπεινός εις το άκρον, δια τούτο έλαβε χάριν παρά Κυρίου να ανασταίνη νεκρούς. Αγγελικώς λοιπόν επί γης πολιτευσάμενος ως Άγγελος, και εν σαρκί ως άσαρκος ζήσας, μετέστη προς την άϋλον ζωήν, όπου είναι αι σκηναί των Αγίων, και η αΐδιος λαμπρότης, πρεσβεύων τω Χριστώ, και δυσωπών αυτόν δια λόγου μας.

*

Τη αυτή ημέρα μνήμη της Αγίας Μάρτυρος Λουκίας της Παρθένου, και Ρήξου βικαρίου, και ετέρων πλείστων εν Καμπανία μαρτυρησάντων.

Ιδούσα Ρήξου την τομήν η Λουκία,
Ου προς τομήν έρρηξε φωνήν δειλίας.

Αύτη η Λουκία είναι άλλη από την Λουκίαν την εκ Σικελίας καταγομένην, (ήτις εορτάζεται κατά την δεκάτην τρίτην του Δεκεμβρίου). Αύτη λοιπόν πιασθείσα από τον βικάριον Ρήξον, και αναγκασθείσα να θυσιάση μεν εις τα είδωλα, να αρνηθή δε τον Χριστόν, δεν επείσθη, αλλά μάλλον και τον βικάριον εγύρισεν εις την πίστιν του Χριστού. Όθεν αυτός μεγάλης τιμής ηξίωσε την Μάρτυρα, και την εκατάστησεν εις ένα οσπήτιον ήσυχον, μέσα εις το οποίον έμενεν η Αγία, καταγινομένη εις την προσευχήν και νηστείαν. Επαρακάλεσε δε τον βικάριον να υπάγη εις την εν Ιταλία Καμπανίαν και να μαρτυρήση εκεί δια τον Χριστόν. Ο δε βικάριος αφήσας γυναίκα και παιδία και πλούτον, και την άλλην περιφάνειαν, επήγεν εκεί μαζί με την Αγίαν. Και λοιπόν πιασθέντες οι δύω, επικαλούντο τον Χριστόν έμπροσθεν του ηγεμόνος, και τούτον ωμολόγουν Θεόν αληθινόν. Όθεν τούτου ένεκεν απεκεφαλίσθησαν. Μαζί δε με αυτούς απεκεφαλίσθησαν και πολλοί άλλοι, ήτοι ο Ανατόλιος, ο Αντωνίνος, ο Λυκίας, ο Νέας, ο Σερίνος, ο Διόδωρος, ο Δίων, ο Απολλώνιος, ο Άπαμος, ο Παππιανός, ο Κοττύϊος, ο Όρωνος, ο Πάπικος, ο Σάτυρος, ο Βίκτωρ, και άλλοι εννέα.

*

Οι Άγιοι εικοσιτέσσαρες Μάρτυρες, οι συν τη Λουκία και τω Ρήξω μαρτυρήσαντες, ξίφει τελειούνται.

Εικάς τετάρτη Μαρτύρων έργον ξίφους,
Ώφθη υπέρ σου, Χριστέ δόξα Μαρτύρων.

*

Ο Όσιος πατήρ ημών Αστείος, Επίσκοπος Δυρραχίου, μέλιτι χρισθείς και υπό μελισσών κεντούμενος, τελειούται.

Αστείος αρθείς εύρεν αστείον τέλος,
Οφθείς μελίσσαις βρώσις εγχρισθείς μέλι.

Ούτος ήτον επί Τραϊανού βασιλέως, και Αγρικολάου ηγεμόνος εν έτει Ϟη’ [98], πιασθείς δε από τους πρώτους της πόλεως Δυρραχίου, και μη πεισθείς να θυσιάση εις τα είδωλα, εφέρθη εις τον ηγεμόνα Αγρικόλαον, και εδάρθη με χέρια μολυβένια, και με νεύρα βοών. Επειδή δε επέμενεν εις την πίστιν του Χριστού, δια τούτο εχρίσθη με μέλι, και εσταυρώθη επάνω εις ένα ξύλον κοντά εις το τείχος της πόλεως, κατά τον καιρόν του θέρους, όταν καίη ο ήλιος. Όθεν κατακεντούμενος από σφήκας και μελίσσας και μυίας, παρέδωκε την ψυχήν του εις χείρας Θεού, και ούτως έλαβεν ο μακάριος του μαρτυρίου τον στέφανον.

*

Μνήμη των Αγίων Μαρτύρων Φιλήμονος, Αρχίππου, και Ονησίμου, οι τελειούνται, ο μεν Φιλήμων σταυρωθείς, ο δε Άρχιππος υπό ίππων συρόμενος, ο δε Ονήσιμος, ξίφει αναιρεθείς. Τελείται δε η αυτών Σύναξις και εορτή εν τω μαρτυρικώ αυτών Ναώ, τω όντι πέραν εν τη Ελαία.

Εις τον Φιλήμονα.

Σταυροί ψυχρόν φίλημα Χριστόν Φιλήμων,
Σταυροί δε και σε φίλτρον αυτού το ζέον.

Εις τον Άρχιππον.

Την αρχικήν σοι των φρενών εξουσίαν,
Άρχιππε δείξον προς τα των ίππων θράση.

Εις τον Ονήσιμον.

Όνησιν εύρεν Ονήσιμος εκ ξίφους,
Λαβών το λαμπρόν της αθλήσεως στέφος.

*

Ο Άγιος Μάρτυς Απολλώνιος, δια πλοίου εν θαλάσση βληθείς, του πλοίου πυρποληθέντος, τελειούται.

Απολλώνιος αμφιδεξίως έχει,
Αθλείν προς άμφω, προς θάλασσαν και φλόγα.

*

Ο Άγιος Μάρτυς Αλεξανδρίων, εις τροχόν δεθείς, και εις κατωφερή τόπον αφεθείς, τελειούται.

Αλεξανδρίων και κατωφερώς τρέχων,
Ανωφερώς υψούτο προς Θεόν Λόγον.

*

Ο Άγιος Μάρτυς Επίμαχος ξίφει τελειούται.

Πλέον τι πάσχειν ήθελον και του ξίφους,
Έφασκε πάσχων Επίμαχος εκ ξίφους.

Ταις των σων Αγίων πρεσβείαις Χριστέ ο Θεός ελέησον ημάς.

Από το βιβλίο: Αγίου Νικοδήμου Αγιορείτου, Συναξαριστής των δώδεκα μηνών του ενιαυτού. Τόμος Γ’. Εκδόσεις Δόμος, 2005.

About Author